شیوه نامه دانشنامه

 

۳- منابع
الف. منابع درون متنی و پانوشتی

۱-۳-الف- نشانی آیات درون مقاله به این ترتیب می‌آید: درون دو کمان ابتدا نام سوره بدون کلمه سوره و پس از آن علامت ممیز و سپس شماره سوره و بعد از آن ویرگول و شماره آیه می‌آید؛ مانند (انفال/۸، ۳۵)؛ (بقره/۲، ۳۵-۳۶، ۴۷، ۹۲-۹۳).

۲-۳-الف- اگر نشانی‌ آیات قرآن آمیخته به متن باشد بدون استفاده از نشانی دو کمان، ابتدا واژه آیه یا آیات، سپس نام سوره بدون کلمه سوره، بعد از آن شماره سوره می‌آید؛ مانند در آیه ۱۰ فتح/۴۸ آمده است که…

۳-۳-الف- سایر منابع در پانوشت می‌آید و در ذیل به اصول و ضوابط آن‌ها اشاره می‌شود:

ویژه‌گی‌های منابع پانوشتی:
۱- در منابعی که ترتیب الفبایی دارند یا به ترتیب آیات قرآنند مانند کتب لغت، تفاسیر، معاجم و دائره¬المعارف‌ها افزون بر ذکر شماره جلد و صفحه به ترتیب به ذیل آیه، ذیل ماده و ذیل مدخل هم ارجاع داده می‌شود.

۲- در جایی که منبع سخن بعدی تکرار قبلی است از واژه «همان» استفاده می‌شود.

۳- مشخّصات جلد و صفحه بر مبنای اثری است که در پایان همان مقاله، در «منابع» درج می‌شود.

۴- نام کتب دراز نام، در پانوشت به صورت مختصر و مشهور می‌آید؛ مثال: بحارالانوار؛ ولی در منابع پایان مقاله به طور کامل می‌آید (مطابق راهنمای منابع).

۵- در صورت تعدّد منابع برای یک مطلب، ترتیب تاریخی منابع در پانوشت رعایت می‌شود.

۶- میان منابع متعدد یک مطلب، نشانه نقطه ویرگول (؛) قرار می‌گیرد.

۷- اگر نام چند منبع، در یک مقاله، مشابه باشد، پس از ذکر نام اثر، نام مشهور و مختصر نویسنده نیز می آید؛ مانند الامالی، صدوق؛ الامالی، طوسی؛ الامالی، مفید.

۸- در صورت تعدّد صفحات منبع، چنین عمل می‌شود: … ص۲۱، ۴۱، ۵۴، ۵۵، ۶۰٫

ب. منابع پایان مقاله

پس از بدنه مقاله، کتابشناسی با عنوان «منابع» درج می‌شود. این کتابشناسی لزوماً شامل منابعی است که در بدنه نیز نام آن‌ها آمده است. چینش این منابع، بر پایه ترتیب الفبایی به صورت زیر خواهد بود:
عنوان اثر، نام کوچک و بزرگ نویسنده، سال تولد و وفات نویسنده (با علامت اختصاری م. پیش از آن و ق. یا م. یا ش. پس از آن، درون دو کمان،) نام کوچک و بزرگ مترجم، نام کوچک و بزرگ محقق، مصحّح و… تعداد مجلدات، محل نشر، ناشر، نوبت چاپ، سال نشر.
مثال: شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید (م. … ق.)، تحقیق: محمّد ابوالفضل ابراهیم، ج۱ و۲، قاهره، دار احیاء الکتب العربیّه، اوّل، ۱۳۷۸ ق.