شیوه نامه دانشنامه

 

اجزای مقالات
هر مقاله دانشنامه، افزون بر مدخل، از پنج بخش زیر فراهم می‌آید: ۱٫ شناسه؛ ۲٫ بدنه؛ ۳٫ منابع؛ ۴٫ امضا؛ ۵٫پیوست.

۱- شناسه
شناسه (=معرِّف) عبارتی است که پس از نام گروهی از مدخل‌ها می‌آید تا تعریفی کلّی از آن‌‌ها ارائه دهد و وجه حضور آن‌ها را در این دانشنامه معلوم سازد. این تعریف به گونه‌ای است که هر مدخل را از مدخل‌های مشابه متمایز ساخته و زمینه ورود آن به مقاله را فراهم می‌کند. میان مدخل و شناسه، علامت دو نقطه(:) نهاده می‌شود.

۲- بدنه
بدنه، بخش اصلی و بنیادین هر مقاله دانشنامه است که پس از مدخل و شناسه آن قرار می‌گیرد و معمولاً مشتمل بر چند پاراگراف است. در این دانشنامه بدنه هم متضمّن مطالب مقاله است و هم در بردارنده برخی منابع (نشانی آیات و روایات و غیره).
صورت کامل و کتاب شناختی مآخذ هر مقاله پس از بدنه درج می‌شود.

۱-۲- پاراگراف بندی
در پاراگراف بندی بدنه مقاله، به این نکات توجّه می‌شود:
الف. طول هر پاراگراف متناسب با «پیام اصلی» آن است، با این حال، سعی می‌شود پاراگراف طولانی نگردد.
ب. جمله‌های هر پاراگراف تنها برای بیان یک پیام اصلی و گستردن دامنه همان پیام، به کار می‌آیند. از آوردن توضیحات دیگر و شرح و بسط‌های بیرون از آن دامنه، پرهیز می‌شود.
ج. ارتباط طولی میان پاراگراف‌ها مبتنی بر رابطه منطقی میان پیام‌های اصلی است. هر پاراگراف در مکانی قرار می‌گیرد که اگر جابه‌جا شود، نبودِ حلقه‌ای در آن زنجیره منطقی به خوبی مشهود باشد.

۲-۲- بخش بندی
برای ساده سازی فهم مطالب، از روش بخش‌بندی و عنوان گذاری استفاده می‌شود. تا حدّی که مقاله را از هیئت دانشنامه‌ای خارج نکند. به این منظور، چند پاراگراف که شاخه‌ای اصلی از پیکره مقاله را تشکیل می‌دهند، یک بخش محسوب شده و تحت یک زیرعنوان جای می‌گیرند.
گفتنی است که عنوان بندی در مقالات بلند حایز اهمیت است و نیز در مقاله‌هایی که محورهای چندی می‌توانند داشته باشند، لازم است.
۳-۲- ارجاع درون متنی و برون متنی
هر گاه نیاز باشد از مطلبی درون مقاله به مطلبی دیگر در همان مقاله ارجاع داده شود، از «ارجاع درون متنی» استفاده می‌شود. و هرگاه نیاز باشد از مطلبی درون یک مقاله به مطلبی در مقاله‌ای دیگر ارجاع داده شود، از «ارجاع برون متنی» استفاده می‌شود. برای ارجاع از یک فلش و نام مطلب یا مدخل مرجوع الیه در داخل دو کمان استفاده می‌شود.